NECROPSIA DA TROITA

 

NECROPSIA DA TROITA

   A necropsia é un exame completo, oredeado e sistemático que se realiza sobre o cadáver dun animal, co fin de coñecer a causa da morte ou da enfermidade do mesmo, a través de cambios morfolóxicos en órganos e tecidos.

   Antes de nada temos que ter todo o material colocado e limpo.

1. tesoiras para abrir a troita

2. pinzas para poder extraerlle os órganos a troita

3. bisturí para abrir a troita, como as tesoiras

4. agulla e xeringa para extraerlle o sangue a troita

5. portaobxectos para depositar o sangue

6. bandexa para colocar a troita e os seus órganos

7. luvas para manipular, hixiénicamente, a troita

   Antes da necropsia da troita prodecimos a estración do sangue. A continuación, despois de arduos intentos por extraerlle o sangue, fixemos un análise externo do animal.

   Colocamos a troita sobre o seu lado dereito e inspeccionamos a pel, as aletas, os ollos, a boca e as branquias (levantando o opérculo).

   Coas tesoiras (que foi coas que eu o fixen, aínda que pódese facer tamén co bisturí) realizamos unha incisión pola liña media (a parte inferior) dende o ano ata a mandíbula, e levantamos a parede abdominal para poder ver os órganos da troita.

   Cando temos a troita aberta inspeccionamos as cavidades abdominal, pericárdica  e cranial. 

A continuación comezamos a sacar os órganos, primeiro extraemos o intestino, o fígado, o estómago e os cegos pilóricos, que se poden sacar todos xuntos; despois procedemos a substraer a vexiga natatoria, con moito coidado, xa que é doado de romper; logo extraemos o ril (tamén con coidado) e o corazón; por último, facemos dúas incisións na cabeza da troita de forma oblícua e unha última, unindo os extremos máis alonxados das anteriores, na base da cabeza (teñen que ser cortes profundos), e o levantalo, se non o danamos, podemos extraer o encéfalo.

   Despois de colocar todos os órganos da troita na bandexa, se queremos, podemos quitarlle os ollos e, ou,  cortarlle as aletas, ademais de sacarlle as branquias.

Caso 5

 COELLOS 

• Presentación do caso: 

 Neste caso, dez camadas de coellos de máis ou menos dous meses, presentaron unha perda de apetito e diarrea, que provocaron o seu adelgazamento e posterior morte cando tiñan tres meses de vida, aproximadamente. 

 As nais, en cambio, só presentaban pequenas úlceras na zona plantar dos membros posteriores.

O dono dos coellos pensou que o problema podía estar relacionado coa auga que bebían os coellos, xa que podería estar contaminada por unha fábrica veciña.

• Probas asignadas: 

 O veterinario fíxolle unha necropsia ao animal e observou que a rexión perianal estaba sucia con manchas de feces e que o xexuno estaba conxestionado e tiña un contido mucoso amarelado e brillante. O colon presentaba feces xa formadas. 

Se nos entregaron dúas mostras con tinción PAS e H&E.  

Intestino groso sano, fotografía de http://www.ujaen.es/investiga/atlas/

Mostra do caso 5, tinción H&E. 

• Hipótese 1: 

 Unha das hipóteses que barallamos foi a posibilidade dunha morte a causa dunha  toxoplasmosis, provocada polo protozoo Toxoplasma gondii.

• Explicación: 

 Este protozoo é máis habitual en felinos (no seu epitelio intestinal) e tamén afecta aos humanos, sendo moi perigoso para as embarazadas. Tamén pódese dar noutros mamíferos e aves, estando o protozoo na fase asexual, sen ser mortal. 

• Rechazo da hipótese 1:  

Esta enfermidade poderíase transmitir a través da auga, pero neste caso a contaminación da auga era producida por unha fábrica, non por feces de gatos.

 Ademais o cadro clínico desta enfermidade non coincide co que presentaban os coellos. A toxoplasmosis, provocada polo Toxoplasma gondii provoca apatía, aumento da temperatura e da frecuencia respiratoria, mucosa e sintomatoloxía nerviosa.

 En cambio, os coellos presentaban perda de peso, falta de apetito, feces blandas e diarreas hemorráxicas.

• Hipótese 2: 

A segunda hipótese que barallamos foi a posibilidade de que padeceran enteropatía mucoide.

• Explicación : 

 A enteropatía mucoide en coellos é unha das enfermidades  que provocan maior morbilidade e mortalidade na produción cunícola. 

 

 A enfermidade afecta preferentemente ós gazapos no período inmediato pre e post destete (fin do período de lactancia) e está caracterizada pola anorexia, a perda de peso, a diarrea e, moi comunmente, por gases no cego.

• Rechazo da hipótese 2: 

 Plantexamos esta hipótese o mesmo tempo que a seguinte que imos a comentar, pero descartamos esta (enteropatía mucoide) ao atopar coccidios nas mostras proporcionadas.

• Hipótese 3: 

 A hipótese elexida finalmente para xustificar a morte destas camadas de coellos de 2 meses foi a seguínte: 

 Plantexamos que podían ter coccidiosis intestinal, causada por un xénero de parásito coccidio coñecido como Eimeria. 

• Explicación: 

Este parásito pertenece á familia Eimeriidae, e infecta  a unha gran cantidade de aves e mamíferos. 

 En animales de pouca idade, pode producir diarrea grave e mortalidade elevada en ausencia de tratamento con fármacos coccidiostáticos, como o Amprolim. Caracterízase por ter un complexo ciclo biolóxico que conta con 3 fases de reprodución. 

 Nos coellos, as especies de Eimeria identificadas como causante da enfermidade son as seguintes: E. coecicola, E. flavescens, E. intestinalis, E. irresidua, E. magna, E. media, E. perforans, E. piriformis, E. vejdovskyi, E. stieda. 

 O máis probable é que o animal deste caso presente unha Eimeria intestinalis, xa que se da no xexuno e produce unha disminución do peso, aínda que tamén pode ter unha Eimeria perforans, que é a máis frecuente da coccidiosis intestinal, localízase no xexuno e produce unha disminución do crecemento. 

 Podemos observar a presenza deste parásito nas mostras de laboratorio do noso caso vistas no microscopio:  

                                          

Foto 1: vista microscópica dunha coccidiosis intestinal causada por Eimeria. 

Fonte: http://dora.missouri.edu/rabbits/intestinal-coccidia/ 

 Foto 2: fotografía das nosas mostras onde podemos ver similitudes coa foto da coccidiosis intestinal (foto 1). Tinción H&E. Aumento ocular 6, objetivo 10. 

Foto 3: vista das nosas mostras. Tinción PAS. Aumento ocular 10, objetivo 40. 

• Aceptación da hipótese 3: 

 Esta enfermidade en coellos transmítese a través do material  biolóxico, dun coello a outro. Os parásitos incorpóranse a través de ooquistes, os cales encóntranse nas feces de coello, polo que podería contaxiarse pola inxesta de feces, herba fresca  ou  auga contaminada. 

 Esto concorda co caso 5, xa que o propietario das reprodutoras determinou que o caso da morte podería estar relacionado coa auga que beberon os coellos, mediante a cal pódese contaxiar a enfermidade da que estamos a falar. 

 Outra proba pola cal non descartamos esta hipótese son os síntomas que produce a coccidiosis, que son os segintes: diarrea, deshidratación, pérdida de peso, disminución da inxesta. Ademáis, a parte trasera do coello está sucia debido á diarrea. 

 Esta sintomatoloxía concorda cos coellos do noso caso, xa que presentaban diarrea, perda de apetito e perda de peso. Tiñan a rexión perianal sucia con manchas de feces e acabaron morrendo. 

 Outras probas que xustifican esta hipótese son as seguintes: os animales de corta idade son máis suscepcibles a coller a enfermidade (os coellos do caso teñen 2 meses).

• Conclusión: 

 Polo tanto, examinando as mostras histolóxicas no laboratorio e investigando os síntomas dos coellos, chegamos á conclusión de que as dez camadas de coellos  de 2 meses morreron a causa dunha coccidiosis intestinal, causada por beber auga contaminada, e pode que tamén por transmisión a través da herba ou da palla que inxerían o estar nunha idade na que xa no lactan e aínda non comen penso, que normalmente conteñen coccidiostáticos.

 Esta enfermidade causou a presenza dun parásito do xénero Eimeria que podemos observar nas mostras a través dun microscopio.  

• WEBGRAFÍA/BIBLIOGRAFÍA:

Enteropatía mucoide

https://core.ac.uk/download/pdf/33160743.pdf

Toxoplasma/Toxoplasmosis

http://www.scielo.org.pe/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S1609-91172013000200001#:~:text=Existen%20tres%20estadios%20infecciosos%20de,Dubey%20y%20Lappin%2C%201998).

https://www.elsevier.es/es-revista-offarm-4-resumen-toxoplasmosis-13028954

http://repositorio.pediatria.gob.mx:8180/handle/20.500.12103/2721

https://scholar.google.es/scholar?q=toxoplasma+gondii+transmision&hl=es&as_sdt=0&as_vis=1&oi=scholart

https://scholar.google.es/scholar?hl=es&as_sdt=0%2C5&as_vis=1&q=toxoplasma+gondii+transmision+CONEJOS&btnG=

Coccidiosis intestinal 

https://www.expertoanimal.com/la-coccidiosis-en-conejos-sintomas-y-tratamiento-20389.html

https://www.anacweb.es/informacion-basica/enfermedades/87-coccidiosis

https://mayorslab.com.ar/coccidiosis-intestinal-en-conejos-domesticos/#:~:text=La%20coccidiosis%20en%20conejos%20dom%C3%A9sticos,en%20el%20crecimiento%20hasta%20la

https://www.fanmascotas.com/coccidiosis-en-conejos-diarrea-tratamiento/

https://www.expertoanimal.com/la-coccidiosis-en-conejos-sintomas-y-tratamiento-20389.html

utilizamos tamén apuntes de alumnos da carreira de veterinaria de Lugo  para sacar  información para o noso caso. 

Proba de Diagnóstico Rápido

 EXTRACCIÓN DE SANGUE

   A proba de diagnóstico rápido que levamos a cabo foi a través da extracción e exame do sangue dunha troita.

   Para a proba utilizamos unha xiringa de 1 ml de capacidade cunha agulla fina, dous portaobxectos e tres líquidos de tinguidura rápida.

Despois de ter os materiais propiamente dispostos procedImos a extracción do sangue.    A extracción efectúase na vea caudal, que se atopa baixo a liña lateral. Para extraer o sangue temos que cravar a agulla uns milímetros por debaixo da mesma, dirixíndoa dende a aleta caudal cara a cabeza, preferentemente cunha inclinación duns 45º.    Unha das cousas máis importantes a hora de realizar a extracción do sangue da troita é a paciencia, xa que non é fácil atopar a vea caudal, e probablemente non se conseguirá á primeira.    Cando logramos realizar a extracción realizamos un frotis coa mostra do sangue, o frotis realízase depositado unha gota do sangue nun estremo dun dos portaobxecto, e coa axuda do outro portaobxecto se estende a mostra. Para obter unha boa extensión da mostra se apoia o outro portaobxecto inclinado por diante da mostra, despois lévase amodo cara atrás ata tocar parte da gota de despois se realizar un movemento contínuo cara adiante, como na seguinte fotografía.    Posteriormente tinguimos o sangue, deixámola secar ó aire e a mergullamos cinco veces en cada un dos líquidos de tingura rápida, comezamos co líquido azul claro (panóptico rápido 1), despois na rosa (panóptico rápido 2) e finalmente na azul escura (panóptico rápido 3), despois aclararase con auga da billa. Cando seque xa a poderemos estudar no microscopio.    Ó observar a mostra no microscopio puidemos apreciar que os glóbulos vermellos da troita, e posiblemente do resto dos peixes, posúen nucleo, en contraste cos dos mamíferos que carecen deles.

PROBA DE DIAGNÓSTICO RÁPIDO.

EXTRACCIÓN E EXAME DO SANGUE. 

 Esta proba de diagnóstico rápido é a de extracción e exame do sangue, neste caso dunha troita. 

Para esta actividade necesitaremos o seguinte material:  unha xiringa de 1 ml cunha agulla fina, dous portaobxectos e líquidos de tinguidura rápida. 

                                           

                                                                                                                                   

                  
    

O primeiro paso que debemos facer é localizar a liña lateral da troita, e pinchar na vea caudal, a cal se atopa milímetros por debaixo da liña. É preciso pinchar coa agulla un pouco inclinada para poder extraer mellor o sangue. 

Unha vez consigamos unha gota de sangue, procedemos a facer un frotis , colocando a gota nun extremo dun portaobxectos. Collemos o outro portaobxecto, co que vamos a extender, e o apoiamos na gota. Arrastramos un pouco cara atrás e despois extendemos o sangue cara diante, ata que quede ben extendida, como se mostra na fotografía: 

                            

Cando teñamos o sangue ben extendido, pasamos á tinción do mesmo. Para este proceso metemos a mostra 5 veces en cada un dos líquidos da primeira  fotografía (primeiro o azul claro, despois o rosa e por último o azul escuro) e aclaramos con auga. Unha vez este seca a mostra, podemos vela no microscopio. 

Ao ver o sangue no microscopio, descubrimos que os glóbulos  vermellos da troita  (e seguramente de todos os peixes) teñen núcleo, a diferenza dos glóbulos dos mamíferos que carecen del. Eses puntiños negros que podemos ver na imaxe son os núcleos dos glóbulos vermellos. 

       

NECROPSIA DA TROTITA

NECROPSIA DA TROITA. 

Este é un proceso a través do cal podemos ver o estado dun animal morto, neste caso dunha troita, e descubrir cambios morfolóxicos en órganos e tecidos para poder encontrar a causa da morte ou enfermidade do animal. Neste caso, contamos cunha troita sana, e usarémos a necropsia para examinar ás súas partes.  

O material que necesitamos para realizar esta actividade é o seguinte: 

1. Guantes para manipular a  troita.

2. Tisoiras para abrir a troita. 

3. Pinzas para extraer os órganos.

4. Bisturí que ten a mesma función que as tisoiras.

5. Agulla para extraer sangue.

6. Portaobxectos para extender o sangue.  

7. Bandexa para colocar a troita e os órganos.

 O primeiro que debemos facer é un examen previo do estado da troita, identifcando as aletas e as distintas partes superficiais ( a pel, os ollos, a boca, as aletas e as branquias) . 

  Foto 1: 

1. Ollo.

2. Opérculo.

3. Liña media.

4. Aleta dorsal.

5. Aleta adiposa.

6. Aleta caudal.

7. Aleta anal.

8. Ano.

9. Aleta pélvica.

10. Aleta pectoral.

11. Boca. 

Foto 2: branquias. 

 O seguinte que debemos facer é un corte pola liña media desde o ano ata a mandíbula, e a continuación levantar a parte cortada para ver a troita por dentro. 

Unha vez temos a troita aberta, inspeccionamos  a cabidade abdominal, pericárdica e cranial. Despois disto, extraemos os distintos órganos. Comezamos polo estómago, o intestino  e o fígado que o podemos sacar todo xunto. Despois sacamos a vexiga natatonia, con coidado de non rompela. Por último sacamos  o ril  e o corazón. Despois deste paso abrimos o cráneo, facendo un corte en forma de triángulo e extraemos o encéfalo. Unha vez temos todos os órganos internos fora e ben colocados, podemos sacar os ollos, as branquias e cortar as aletas. 

1. Corazón.

2. Encéfalo.

3. Estómago e intestino.

4. Fígado.

5. Ril.

6. Vexiga natatoria.

7. Branquia.